ONZE GALACTISCHE GESCHIEDENIS

- 2 maart 2020-
 
Het stelsel genaamd Lyra (Lier in het Nederlands) is de geboorteplaats van onze galactische familie. Eén van de de eerste fysieke beschavingen in dat sterrenstelsel hadden een uitdagende evolutionaire weg te bewandelen; zij waren de eersten die leefden in een ‘polariteitsveld’ zonder dat ze begrepen wat polareit inhield.
 
Ze begrepen het principe van licht/donker, yin/yang, zwart/wit, vrouwelijk/mannelijk niet: De essentie van de dualiteit van polariteit was hen onbekend.
Als gevolg hiervan was hun beschaving innerlijk geconflicteerd en dit uitte zich o.a. in veel oorlogvoering. Het was lastig voor ze om vrede te vinden, omdat ze niet begrepen dat dat een optie was.
 
Het duurde millenia waarin ze de focus op de externe wereld hielden als een manier om geluk te vinden. Doordat ze zich zo diep in polariteit begaven, was de dynamiek tussen ‘slachtoffer en dader’ wijdverspreid, wat tot chaos en verwarring alom leidde.
 
Deze dynamiek behoort ook in de context als we het over Orion hebben , maar waar we nu over spreken vond lang voor de gebeurtenissen in het Orion stelsel plaats…
 
Het was een zeer moeilijke tijd voor onze galactische voorvaderen; het hield de start in van ‘de reis in polariteit’ en er was nog niemand die ze hierbij kon ondersteunen.
Zij waren de állereersten die dit proces aangingen.
 
Ze drukten zich in eerste instantie uit vanuit een energetisch ‘mannelijk principe’, waardoor ze onmiddellijk de valkuilen van de gepolairiseerde realiteit ervaarden.
De energetische mannelijke principes herkennen we -heden ten dage- als archetypische kenmerken, zoals ‘onverschrokkenheid’ en ‘de kracht om het onbekende te onderzoeken’.  Maar óók een vorm van gedrevenheid door arrogantie en ‘pusherig’ gedrag.  
Kortom de mannelijke energie van het DOEN; vanuit de zonnevlecht en de neiging om zaken ‘op te duwen’. Een kenmerk welke inherent is aan een jonge beschaving, die zich in een eerste fase van ontwikkeling begeeft.
 
Het evolutionaire pad van een beschaving verloopt namelijk in drie fasen.
In de eerste fase is de beschaving jong en de de kenmerkende energetische ‘wond’  begint zichzelf voorzichtig te tonen. Tijdens de tweede fase wordt men zich bewust van deze wond en begint op zoek te gaan naar een manier om deze te helen. In de derde fase ontwikkelt deze beschaving zich tot een staat van ‘volwassenheid’.
Hierdoor raakt zij in staat om vanuit een verruimd bewustzijnsniveau zich verder te ontwikkelen.
 
De manier waarop de Bron zichzelf wil leren kennen via de weg van creatie, is om vanuit een staat van totale vergeetachtigheid vervolgens te ontdekken wie/wat het is.
En om te kunnen ontdekken wat ‘bewustzijn’ is terwijl het afgescheidenheid ervaart, dient het daadwerkelijk afgescheidenheid te ervaren.
Het bewustzijn dient zich diep in de polariteit te begeven, totaan het punt dat het zich niet meer herinnert wie het is. En als dit gebeurt, ervaart het pijn.
 
Pijn is de alarmklok welke een beschaving uit hun diepe (polariteit)slaap wekt.
Wanneer uiteindelijk geaccepteerd wordt dat het universum een grote spiegel is, dan blijft er niets anders over dan de blik naar binnen te werpen.
 
Toen de beschavingen uit het Lyra stelsel dit begonnen te accepteren, begon hun bewustzijn te veranderen. Hun evolutie versnelde.
Ze begaven zich zogezegd naar de derde fase in hun ontwikkeling en raakten ‘verlicht’.
 
Terwijl we hier op aarde aan het versnellen zijn in ons proces van ontwaken, raken we steeds meer in de gelegenheid om deze prachtige metaforische ‘zaden’ van onze voorvaderen uit het Lyra stelsel te ontvangen.
Voorheen ontoegankelijk, beginnen deze deuren nu te openen.
 
Besef dat we tijdens het spreken over onze galactische geschiedenis, we dit op een lineaire wijze doen. Maar de geschiedenis is niet lineair. Het is holografisch.
 
Het bewustzijnsveld wat toentertijd in Lyra is ontwaakt, bestaat binnen de Bron.
Net als wij nu.
En terwijl we hier op Aarde steeds meer geïntegreerd bewustzijn ervaren, kunnen we deze energie steeds meer aanboren ter ondersteuning van ons ‘ ontwakingsproces’ .
 

 

Duisternis valt niet te bevechten

-24 februari 2020-
 
Ten tijde van de duisternis die over Sirius viel, gingen velen de weg naar binnen.
Zowel individueel alsook collectief.
Ze zaten heel lang vast in de polariteit en voelden zich machteloos en wanhopig omdat ze dachten dat de duisternis terrein aan het winnen was. Maar door de eerdere gebeurtenissen vanuit het Orion stelsel, wisten ze de neiging om de duisternis te bevechten te onderdukken.
Dat was erg moeilijk.
 
Tijdens dit innerlijk werk leerden ze langzaam om het ‘middelpunt’ te vinden, waarbij ze de duisternis toelieten zonder het te willen veranderen of te vernietigen. Ze leerden om op de wijsheid van het universum te vertrouwen. Ze wisten hierdoor hun vermogen tot ‘geduld hebben’ nog verder te ontwikkelen.
 
Ondanks dat ze hadden geleerd om de verleiding te weerstaan om te willen ‘strijden’ voor het licht, haatten ze de duisternis binnenin zichzelf nog steeds.
Haat is als een zuur; het verbrandt je. Ze dienden daarom nóg dieper in het gevoel van haat jegens de duisternis te gaan.
 
En daar ontdekten ze dat élk fysiek wezen een verlangen draagt naar duisternis.
Het is het verlangen naar erkenning en macht.  Ze troffen het diep in zichzelf aan.
Ze gingen er bij zitten, zonder veroordeling of afwijzing. Ze stonden toe dat het betaansrecht had zónder dat het macht en erkenning nodig had.
 
Hierdoor begaven ze zich richting een paradox: Als ze in staat waren om naar hun schaduw te kijken, moesten ze als vanzelf ook het licht kunnen waarnemen die deze schaduw veroorzaakte…
 
Ze ontdekten dat er óók een verlangen naar licht is.
En toen ze goed keken, zagen ze dat ze dit ‘verlangen naar het licht’ als een deken wilden hanteren die ze zou beschermen tegen de duisternis.
Ze beseften zich dat als ze het licht op die manier zouden inzetten, ze de nooit-eindigende-cyclus van polariteit zouden versterken.
 
Ze voelden dat ze bang waren voor het licht -zoals elk fysiek wezen doet- dat te maken heeft met de angst om de eigen Goddelijke Bron waar te nemen.
En zoals ze eerder hadden gedaan met de duisternis in zichzelf,  zo ook werd de angst voor het licht omarmd.
 
Toen ze in staat waren om de archetypische relatie met de duisternis en het licht wérkelijk te voelen én te omarmen, bleken ze in staat om zich één te voelen met het Universum.
En daarmee waren ze aangekomen op een plek van paradox binnenin hun bewustzijn.
 
Deze plek begeeft zich op een dunne lijn, omdat zowel de verlangens alsook de angsten gezien dienden te worden -en bij ze aanwezig te willen zijn- en daarbij niet door hun intensiteit meegesleurd te worden.
 
Op dat punt van meesterschap aangekomen, door veel innerlijk werk te verrichten, stopten ze met het verlangen naar de duisternis die had gediend om een gat van binnen te vullen.
Ze lieten het verlangen naar erkenning los.
Ze lieten de angst voor hun eigen licht los.
Ze lieten het verlangen los om het licht als ‘beschermer’ tegen de duisternis te gebruiken.
 
Ze begaven zich op het middenpunt van de paradox.
Dit was het moment dat ze ontwaakten en vrij werden.

De tijd van integratie

-18 februari 2020-
 
Sinds duizenden jaren is de tijd nu rijp waarin de spirituele kennis afkomstig uit het Sirius stelsel met ons gedeeld kan worden. Hun beschaving heeft er lang overgedaan om de ‘balancepoint’ te vinden om zichzelf uit de duisternis te brengen. En ze willen hun ervaring graag met ons delen.
 
Elk fysiek wezen heeft een schaduw- en een lichtzijde. In een gepolariseerde realiteit zoals de onze, bewegen we ons hierin: Soms voelen we angst voor de duisternis en duwen dit in onszelf weg, maar soms verlangen we hier ook naar omdat ons egostructuur het gevoel van controle wil hebben.
Ons ego wil erkenning en ze gebruikt hier de energie van de schaduwkant hiervoor.
 
Fysieke wezens verlangen eveneens naar het licht, maar dan op een gepolariseerde manier: We verlangden tot nu toe naar het licht als een manier om de duisternis in onszelf te verstoppen.
We begrepen nog niet goed wat ‘licht’ werkelijk is: Het bevat namelijk beide aspecten.
Tot nu toe hebben we op aarde de schaduw- en lichtzijde vanuit een gepolariseerd perspectief waargenomen.
 
De gigantische transformatie die we nu op aarde doormaken is volstrekt nieuw in onze kosmische ontwikkeling; we zijn gaan verlangen naar het geïntegreerde licht, die de schaduw- én de lichtzijde behelst, als een manier om onze verbinding met de Bron te hervinden.
In het verwelkomen van beide kanten -op een geïntegreerde manier- kan je contact maken met jouw eigen Bron. Als je besluit om dit innerlijk werk te gaan doen, open je jezelf om jouw eigen prachtige spiegelbeeld te zien waar donker en licht allebei vertegenwoordigd zijn.
 
De oude beschaving van Sirius werd flink uitgedaagd in dit transformerende proces. Hun cultuur ervaarde een sterke verdeling tussen donker en licht.
De donkere zijde leek ogenschijnlijk veel sterker.
Maar ze kenden óók de loodzware gebeurtenissen die Orion’s geschiedenis heeft gekend  en wisten daardoor dat het ‘bevechten’ van deze energieën zouden zorgen voor een versterking van deze donkere zijde.
Ze herkenden de kosmische cycli en erkenden dat er tijden zijn waarin afgescheidenheid hoogtij viert. En dat evolutie niet geforceerd kan worden. Er werd daarom gewacht op de juiste timing….
 
Men kan er dan voor kiezen om met spanning en ongeduld af te wachten, maar dat levert lijden op.  Dus de enige keuze die ze hadden was met vertrouwen en geduld te wachten terwijl de donkere energie in kracht toenam in hun cultuur.
En ondertussen plantten ze kleine zaadjes, die ze af en toe konden bewateren om vervolgens weer een stap achteruit te moeten doen. Tot de tijd rijp was….
 
Planeet Aarde heeft een vergelijkbare evolutie gekend en wij zijn inmiddels aangekomen op het punt waarop de plantjes niet meer in het geheim hoeven te worden bewaterd, omdat anders de duisternis ze zal vernietigen. We kunnen onze plantjes openlijk water geven. En hierdoor kunnen we steeds meer te weten komen over de échte kosmische geschiedenis die ons tot dit punt heeft gebracht. Én meer te weten te komen over de toekomst die in het verschiet ligt.
Back to Top